Tag: België

Het Verloren Songfestival

Vandaag geen glitterspektakel, geen vlaggetjes, geen miljoenenpubliek en geen douze points.  Er zijn gelukkig wel talloze Songfestivalalternatieven én een essay van yours truly.  Ik vroeg me af: wat doet politieke kleur op een apolitiek liedjesfestival?

Drag queens, coming-outverhalen, artiesten met een niet-Westerse achtergrond uit landen waar nauwelijks etnische diversiteit in de census te vinden is… Het Eurovisie Songfestival staat bol van de diversiteit. Dat is opvallend voor een festival dat uitgesproken apolitiek van aard is.
Waarom heeft het Songfestival zo’n fascinatie voor verbroedering en diversiteit? En hoe zou het verloren Songfestival van Rotterdam zich tot dit thema verhouden?

Essayisten-platform De Nieuwe Garde koppelde me aan de fantastische Pieter Coupé van cultuurtijdschrift de lage landen. Als mentor begeleidde hij me bij het schrijven van dit essay.

Ik heb getwijfeld over België

Op Eurosonic/Noorderslag klonk de Nederlandse taal ineens weer sexy. Vroeger hing er een spruitjeslucht rond Nederlandstalige muziek, maar dat is voltooid verleden tijd. Op Noorderslag was zelfs 43% van de acts Nederlandstalig!

Met collega Lisa Grob van Dutchculture keek ik waar die come-back ineens vandaan komt. Ook bekeken we hoe het zit met export van popmuziek tussen Nederland en België. Ons artikel Ik heb getwijfeld over België – an exploration of Dutch-language music export between Belgium and The Netherlands staat nu online. In het Engels, dat dan weer wel.

Essay de nieuwe garde

Een essay voor De Nieuwe Garde

De Nieuwe Garde, een platform om aanstormende schrijvers te helpen een essay te publiceren, heeft mijn artikel het Eurovisie Songfestival geselecteerd. Ik werd gekoppeld aan mentor Pieter Coupé, eindredacteur bij Ons Erfdeel / de lage landen. Het essay gaat over over de politieke inzet van diversiteit in het festival en moet in de aanloop van het Songfestival in mei verschijnen.

Het Essay

Na Corry, Teddy, Lenny en Getty won Duncan Laurence voor de vijfde keer het Eurovisie Songfestival namens Nederland. Hij behaalde deze eer in Tel Aviv, waar de Israëlische gastomroep het Palestina-conflict hoopte te overstemmen met een focus op Israël als veilige thuishaven voor LHBT’ers en andere minderheden. In het essay onderzoek ik hoe Eurovisie-landen ‘diversiteit’ gebruiken om zich een positiever imago aan te meten. En welke weg Nederland als gastland in 2020 in zal slaan.

Inmiddels heb ik Pieter ontmoet in Brussel. Ik ben heel blij om een muziekliefhebber en -kenner als mentor te hebben. Daarnaast bleek Ons Erfdeel wel oren te hebben naar meer artikelen, dus heb ik er een toffe opdrachtgever bij!

Ondertussen in Brussel

Brussel. De stad van Brel en Stromae, Manneke en Jeanneke Pis, frietkotten en bierglazen. Ik woon hier nu een half jaar en heb eindelijk de woelige wateren van de Brusselse administratie bedwongen. De kleine letter the sequel is een feit! Ik sta ein-de-lijk ingeschreven bij de Belgische KvK, dus kom maar op met de Belgische opdrachten!

Die sijpelen sowieso al binnen. Ik zit niet stil. Naast mijn werk voor theaternetwerk IETM werk ik op De Koude Kermis van Dropstuff, geef ik Nederlandse les voor Ecole de Langues en maak ik een interactieve speurtocht voor Hilversum marketing – waarover later meer. Druk druk druk dus. En dat in deze hitte!

Made in the Low Countries

Als je mij een beetje kent, weet je van mijn oneindige fascinatie voor het Eurovisie Songfestival. De glitz, de glam, maar vooral de schatkist aan symboolpolitiek die achter de performances schuil gaat. Zo schreef ik een prijswinnende masterscriptie over nation branding het Eurovisiesongfestival (#stayproud).
Ik zei dan ook direct ja toen ik werd gevraagd om een Eurovisie-hoofdstuk te schrijven voor Made in the Low Countries: onderdeel van een Routledge-reeks over nationale popmuziekgeschiedenis en -scenes, dit keer inzoomend op de popmuziek van Nederland en Vlaanderen/België. En dat is nu uit! En met ‘nu’ bedoel ik al een paar maanden geleden. De media-storm is uitgebleven.

Het boek gaat van New Beat naar Brood, van Neder-Metal tot LHBT-thematiek in pomuziek, en van Veronica tot Van het Groenewoud. Ik heb de afgelopen weken alle hoofdstukken gelezen. Ik kan het iedereen aanraden. Mijn eigen steentje heet “”Sanomi” versus “Shalalie”: Showing Off Difference at the Eurovision Song Contest” – Sieneke zal er blij mee zijn!

 

 

de kleine letter 2017