Pagina 2 of 4

Zoutelande

Het voordeel van een buitenlandverblijf is dat je je op veilige afstand kunt verwonderen over wat er zich zoal in het moederland afspeelt. Zo kwam ik vorig jaar op de verjaardag van mijn beppe, wat traditioneel betekent: Friese volksliedjes zingen met z’n allen. Dit keer maakten ze het wel heel bont door een – ook voor mijn familie – wel héél bizar lied te zingen. Het ging zo:

‘Hallooooooooooo allemaal, wat fijn dat je er bent! / Ben je voor het eerst hier of ben je al bekend / Stamp met je voeten zet je handen in je zij / Ik ben Ank en wie ben jij ?’

Even dacht ik: zijn ze allemaal zo dement dat dit het voortaan is? Liedjes met niveau groep 3? Maar een tante zag mijn open mond en verklaarde: “dat is van de Luizenmoeder!”

Daar had ik al over gehoord. Bekend van tv. Ik was voldoende gerustgesteld dat slechts een kleine 10% van de feestgangers dementerend was, en niet de hele bups.

Dichter bij Brussel, maar alsnog volledig aan me voorbijgegaan, is het begrip ‘Zoutelande’. Klinkt als een BLØF-nummer. En dat is het ook. Trots verklaar ik bij deze nog nooit één noot Zoutelande te hebben geluisterd, ook al schopte de Zoutelande-gekte het tot in het NOS-journaal. Het nadeel is wel dat er bij elk intro van een onbekend lied de alarmbellen afgaan. IS DIT ZOUTELANDE???!!? Wat een geruststelling als ik dan de stem van Anouk hoor. Wen d’r maar aan.

Eindejaarslijst 2018

Het jaar is zo goed als ten einde, en naast mijn top-2000 lijst (99% bestaande uit nummers van Joni Mitchell en Steely Dan), is hier mijn eindejaarslijst voor 2018. De balans is opgemaakt, de stemmen zijn binnen, hier is ’t ie dan!

Leukste klus
De media mile, een interactieve speurtocht door Hilversum, ook al vond Astrid Joosten het allemaal maar niks.

Stomste mens
Ja, Astrid Joosten dus. Eat it Astrid!

Beste film
Leave No Trace

Beste album
Evelien Storm – Little Lights

Netflix-verslaving
Wild Wild Country

Tofste concert
Dua Lipa op Lowlands. Onverwacht leuk.

Beste herontdekte liedje
Jacques Brel – Sans Exigences

Drag queen
Latrice Royale #teamlatrice

Beste investering
Een weekend-OV van de NS. De intercity Brussel-Zuid – Amsterdam is een soort tweede huis geworden.

Beste werkuitje
IETM Porto en IETM On the Road Valencia en tussendoor twee weken niksen op het Iberisch schiereiland.

Nieuwste hit van Het Verdriet van Drenthe
“Met Debbie in de Dixi” – maar  die staat nog niet op iTunes.

Vermoeiendste sport
Waterpolo – ik zit sinds de zomer bij een heus team, Mannekenfish. Dat ik nog niet de verdrinkingsdood heb gevonden, mag een wonder heten.

Meeste frustrerende taal
Français

Grootste uitdaging
Ik ben sinds de zomer docent Nederlands. Heel leuk, maar hoe leg je nou  dingen uit als de woordvolgorde bij onderschikkende voegwoorden, of uitzonderingsregels op de buigings-e bij bijvoeglijke naamwoorden?

Lievelingsplek in Brussel
Mijn nieuwe wijk, St.-Gillis! Lekker hip, maar soit.

Meest gebruikte app
Pokemon Go (ja, ik doe dat)

Minst gebruikte app
Twitter (wanneer sterft dat uit?)

Beste voornemen voor 2019?
Een model-francophone worden. Oui oui!

Beste wensen?
BESTE WENSEN!!!

 

 

Media Mile

Ontmoet Meneer de Uil op de Media Mile

Oogjes dicht en snaveltjes toe! Ja, lieve kijkbuiskinderen, ik heb de eer gehad om een project te doen met niemand minder dan Meneer de Uil. Kent u hem nog? En dat niet alleen: ook Loeki de Leeuw, Robin de Robot en Eucalypta mag ik nu mijn collega’s noemen!

Hoe? Oehoe oehoe? Nou, omdat ik voor Hilversum Live een interactief avontuur, de Media Mile, mocht ontwerpen. De afgelopen maanden heb ik met absurd veel plezier gewerkt aan deze speurtocht rondom de Nederlandse mediageschiedenis, in samenwerking met Dropstuff.nl, Peter Joziasse, Kevin van den Berg, Botsquad en het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid.  Ik schreef de teksten, werkte mee aan het concept en regisseerde zelfs het videomateriaal. Het resultaat ging in première in de Dutch Media Week, en is nu te zien voor iedereen met een smartphone – de Media Mile is te downloaden in de Play Store of de App store. Geen smartphone? Niet getreurd, want de unieke 3D-scans van Meneer de Uil en compagnie zijn voor iedereen te zien!

Ondertussen in Brussel

Brussel. De stad van Brel en Stromae, Manneke en Jeanneke Pis, frietkotten en bierglazen. Ik woon hier nu een half jaar en heb eindelijk de woelige wateren van de Brusselse administratie bedwongen. De kleine letter the sequel is een feit! Ik sta ein-de-lijk ingeschreven bij de Belgische KvK, dus kom maar op met de Belgische opdrachten!

Die sijpelen sowieso al binnen. Ik zit niet stil. Naast mijn werk voor theaternetwerk IETM werk ik op De Koude Kermis van Dropstuff, geef ik Nederlandse les voor Ecole de Langues en maak ik een interactieve speurtocht voor Hilversum marketing – waarover later meer. Druk druk druk dus. En dat in deze hitte!

Made in the Low Countries

Als je mij een beetje kent, weet je van mijn oneindige fascinatie voor het Eurovisie Songfestival. De glitz, de glam, maar vooral de schatkist aan symboolpolitiek die achter de performances schuil gaat. Zo schreef ik een prijswinnende masterscriptie over nation branding het Eurovisiesongfestival (#stayproud).
Ik zei dan ook direct ja toen ik werd gevraagd om een Eurovisie-hoofdstuk te schrijven voor Made in the Low Countries: onderdeel van een Routledge-reeks over nationale popmuziekgeschiedenis en -scenes, dit keer inzoomend op de popmuziek van Nederland en Vlaanderen/België. En dat is nu uit! En met ‘nu’ bedoel ik al een paar maanden geleden. De media-storm is uitgebleven.

Het boek gaat van New Beat naar Brood, van Neder-Metal tot LHBT-thematiek in pomuziek, en van Veronica tot Van het Groenewoud. Ik heb de afgelopen weken alle hoofdstukken gelezen. Ik kan het iedereen aanraden. Mijn eigen steentje heet “”Sanomi” versus “Shalalie”: Showing Off Difference at the Eurovision Song Contest” – Sieneke zal er blij mee zijn!

 

 

De Dertig: aanmodderen

Vandaag precies een jaar geleden begon ik met een column: De Dertig. En zoals dat zo vaak gaat, heb ik er daarna te weinig energie in gestoken om het écht een succes te maken. Ik geef mijn relatieve succes in andere levensterreinen (schrijfopdrachten in Azië, nieuwe baan, verhuizen, eindelijk rechte tanden) de schuld.

Welgeteld vier columns, inclusief deze, kon ik er uitpersen in een jaar, en dat geeft de burger geen moed. En omdat ik vanaf morgen geen dertig meer ben maar EENENDERTIG (omg vet oud) denk ik ook niet dat het een goed idee is om er nog duizend jaar mee door te gaan. Dus bij deze: dit is de laatste De Dertig. Niemand huilt.

Dat wil niet zeggen dat ik geen columns meer blijf schrijven. Als ik er eens zin in heb, dan plemp ik gewoon weer iets online, maar dan gewoon zonder De Dertig. Dat is ook omdat ik nooit kan onthouden of ik Dertig nou wel of niet met een hoofdletter schrijf. En gezien Tim en ik met Het Verdriet van Drenthe ineens een cabaret-act zijn geworden, denk ik dat ik de columns die ik schrijf misschien wel meteen ombouw tot cabaret-teksten. Een kind kan de was doen!

Weg met De Dertig. Dat is goede voornemen voor 2018 nummer één: minder onnodige structuren. Dat, en ein-de-lijk eens goed Frans leren. Kijken of ik dat beginnetje volgend jaar een vervolg heb kunnen geven.

De dertig: ommezwaai

Chaos. Dat was mijn leven de afgelopen maanden.Wel een leuke chaos, want wat heb ik veel meegemaakt: eerst naar Singapore voor een opdracht, daarna op reis door Maleisië, terug naar Nederland en dan drie weken daarna weer voor de Asia Europe Foundation naar Oost-Azië, dit keer naar Myanmar of all places. Je maakt wat mee als freelance schrijver.

Ik was nog niet terug in Europa of de volgende uitdaging presenteerde zich: een baan! Vanaf deze week werk in als membership officer bij IETM International Network for Contemporary Performing Arts. IETM is in Brussel, dus dat betekent: verhuizen. Weg uit Fryslân, en weer terug in de Belgische hoofdstad. Minder koeien, meer mensen. Minder wadlopers, meer klaplopers. Maar gelukkig evenveel identiteitswaanzin!

Ik werk parttime voor IETM en blijf dus freelancen als schrijver, manusje-van-alles en ook met muziek maken. Het gaat namelijk goed met Het Verdriet van Drenthe: deze maand treden we zowat elk weekend op:

– Afgelopen zaterdag met homomannenkoor Zangzaad op het COC Songfestival (zie foto van fotograaf Niels Knelis Meijer – not related)
– Dit weekend bij alweer een minderhedensongfestival, het Friese Liet 
– De week erna op de comedy kerstbrunch van de Jonge Utrechtenaers

Feest dus, en een leven op z’n kop. Maar ik heb er zin in!

Aziatische avonturen bij ASEF

Singapore. Een mengelmoes van talen, culturen en draconische wetgeving. Kauwgom verkopen? Twee jaar gevangenis. Iemand’s anders wifi gebruiken zonder toestemming? Drie jaar in de nor! Seks met iemand van hetzelfde geslacht? Mag ook al niet!

Gelukkig had ik geen tijd voor al dit leuks, want ik was in Singapore te druk met het verslag doen van de zesde ASEF Rectors’ Conference and Students’ Forum, of ARC6. Tijdens ARC6 kwamen studenten en rectoren van universiteiten uit 51 Aziatische landen bijeen om te praten over o.a.  toegang tot hoger onderwijs, interdisciplinair onderwijs en ‘Lifelong Learning’. En samen met de Filipijnse Syrine Gladys Podadera mocht ik daar verslag van doen!

Syrine hield zich vooral bezig met live verslaggeving via social media, en ik was verantwoordelijk voor het op camera interviewen van studenten, rectoren en zelfs de Singaporese Staatssecretaris van Onderwijs, Janil Puthucheary. Uiteindelijk voeg ik ook alles samen in drie artikelen, en een tiental schriftelijke testimonials van deelnemers. De tekst en video’s moeten nog gepost worden, maar ik hou je natuurlijk op de hoog. Dit alles was een hele kluif, maar ontzettend leuk.

Wat helemaal leuk is, is dat de organisatie zo tevreden met ons was dat ze ons hebben gevraagd om dit alles nog eens dunnetjes over te doen tijdens de achtste editie van de ‘Model ASEM’, een simulatie van de Asia-Europe Meeting voor studenten, dat plaats vindt in Myanmar. Dus over iets meer dan twee weken vlieg ik naar Yangon, de hoofdstad van Myanmar!

Ik voel me dus heel goed, ik vind het zo fijn dat ik dit mag doen. Die eeuwige jetlag neem ik graag voor lief.

 

 

escape rooms

De Gladiool

Ik moet iets bekennen. Ik houd niet van escape rooms. Sinds mijn eerste (en laatste) escape room avontuur heb ik een haat-liefde verhouding met het fenomeen. Melanie zegt dat ik zuur ben omdat ik niet binnen een uur het mysterie opgelost kreeg. Dat klopt.
Om mijn trauma te verwerken schreef ik met L’HBTQ-collega Alexander Krepel een artikel met suggesties voor nieuwe escape rooms, dat vandaag gepubliceerd is door De Gladiool! Hoe leuk is dat? Dus ben jij benieuwd naar nieuwe klassiekers als Het Kantoor, The Wizard of Oss of Debiteuren Formateuren, check dan snel het artikel: Escape Rooms waar je wél in wilt worden opgesloten!

Letters to Europe

Refugee Women Write

Het boek is af! Sinds januari werk ik als projectleider van een team van Futurelab Europe aan een boek genaamd “Letters to Europe: refugee women write“. Veertien vluchtelingenvrouwen uit heel de wereld schreven elk hun verhaal. Ze vertellen over hun nieuwe leven in Europa, over hun verleden in hun thuisland en over hun ervaringen als vluchtende vrouw. Het leverde veertien totaal verschillende verhalen op, die duidelijk maken dat elke vluchteling anders is. Europarlementariër Terry Reintke en schrijfster/regisseuse/actrice Adriana Altaras schreven elk een voorwoord.

Refugee Women Act

Ook het theaterstuk dat gebaseerd is op het boek is in première gegaan! Afgelopen zaterdag was ik aanwezig bij de boekpresentatie en première van het stuk Refugee (woman) 🙂. Twee van de schrijfsters, Gudrun (80) en Enana (22), acteren zelf in dit stuk, naast regisseur Tino Buchholz. Donderdag a.s. doen we het nog eens dunnetjes over tijdens de Belgische première in Brussel.

De eerste uitnodigingen om het stuk te vertonen op andere locaties zijn ook al binnen, dus misschien krijgt dit project nog een staartje. Aan de digitale versie van het boek wordt nog gewerkt!

Pagina 2 of 4

de kleine letter 2017