Categorie: Artikelen

Het Verloren Songfestival

Vandaag geen glitterspektakel, geen vlaggetjes, geen miljoenenpubliek en geen douze points.  Er zijn gelukkig wel talloze Songfestivalalternatieven én een essay van yours truly.  Ik vroeg me af: wat doet politieke kleur op een apolitiek liedjesfestival?

Drag queens, coming-outverhalen, artiesten met een niet-Westerse achtergrond uit landen waar nauwelijks etnische diversiteit in de census te vinden is… Het Eurovisie Songfestival staat bol van de diversiteit. Dat is opvallend voor een festival dat uitgesproken apolitiek van aard is.
Waarom heeft het Songfestival zo’n fascinatie voor verbroedering en diversiteit? En hoe zou het verloren Songfestival van Rotterdam zich tot dit thema verhouden?

Essayisten-platform De Nieuwe Garde koppelde me aan de fantastische Pieter Coupé van cultuurtijdschrift de lage landen. Als mentor begeleidde hij me bij het schrijven van dit essay.

Ik heb getwijfeld over België

Op Eurosonic/Noorderslag klonk de Nederlandse taal ineens weer sexy. Vroeger hing er een spruitjeslucht rond Nederlandstalige muziek, maar dat is voltooid verleden tijd. Op Noorderslag was zelfs 43% van de acts Nederlandstalig!

Met collega Lisa Grob van Dutchculture keek ik waar die come-back ineens vandaan komt. Ook bekeken we hoe het zit met export van popmuziek tussen Nederland en België. Ons artikel Ik heb getwijfeld over België – an exploration of Dutch-language music export between Belgium and The Netherlands staat nu online. In het Engels, dat dan weer wel.

Wat is het idee achter Forum Groningen?

Mijn eerste artikel voor Ons Erfdeel / de lage landen is een feit! Forum Groningen opent vandaag haar deuren, maar wat is het idee eigenlijk achter deze culturele ontmoetingsplaats? Ik reisde terug naar mijn studiestad en sprak met verschillende betrokkenen om hier achter te komen.

Essay de nieuwe garde

Een essay voor De Nieuwe Garde

De Nieuwe Garde, een platform om aanstormende schrijvers te helpen een essay te publiceren, heeft mijn artikel het Eurovisie Songfestival geselecteerd. Ik werd gekoppeld aan mentor Pieter Coupé, eindredacteur bij Ons Erfdeel / de lage landen. Het essay gaat over over de politieke inzet van diversiteit in het festival en moet in de aanloop van het Songfestival in mei verschijnen.

Het Essay

Na Corry, Teddy, Lenny en Getty won Duncan Laurence voor de vijfde keer het Eurovisie Songfestival namens Nederland. Hij behaalde deze eer in Tel Aviv, waar de Israëlische gastomroep het Palestina-conflict hoopte te overstemmen met een focus op Israël als veilige thuishaven voor LHBT’ers en andere minderheden. In het essay onderzoek ik hoe Eurovisie-landen ‘diversiteit’ gebruiken om zich een positiever imago aan te meten. En welke weg Nederland als gastland in 2020 in zal slaan.

Inmiddels heb ik Pieter ontmoet in Brussel. Ik ben heel blij om een muziekliefhebber en -kenner als mentor te hebben. Daarnaast bleek Ons Erfdeel wel oren te hebben naar meer artikelen, dus heb ik er een toffe opdrachtgever bij!

scrabble

Waarom ik schrijf

Waarom schrijf je?

Die vraag stelde mijn Filipijnse vriendin Syrine Gladys Podadera, hoofdredacteur van de schrijfblog The Diarist Projects, aan haar collega-schrijvers. Tja, goede vraag. Ze stelde dezelfde vraag aan andere schrijvers, ter inspiratie voor aspirant-schrijvers.

Mijn antwoord in het kort: woorden fascineren me. Mijn antwoord in het lang: die vind je in mijn artikel, The Dancing Code.

Joni M.

Franz Kafka mag misschien de mooiste openingszin in de literatuur hebben geschreven, maar in de popgeschiedenis is er wat mij betreft geen concurrentie voor folk-godin Joni Mitchell. Haar A Case of You begint als volgt:

Just before our love got lost you said/”I am as constant as a Northern star” and I said / “Constantly in the darkness/ Where’s that at? / If you want me I’ll be in the bar”

BAM! De toon is gezet. Dat dit lied ook nog eens een break-up song is over die andere Canadese folk-held Leonard Cohen, maakt het nòg magischer.

Ach Joni. De onbetwiste ijskoningin van Saskatchewan. Met haar hoge neus, jukbeenderen tot aan haar oren en die ijle stem. Met haar tuttige imago, maar haarscherpe teksten over leven, liefde, verdriet, de Californische jetset, drugs, aids, oorlog, alles. Ze schreef het legendarische Woodstock zonder er zelf bij te zijn geweest, tot haar eigen ongenoegen. We are stardust / We are golden, lijflied van een generatie.

Niet mijn generatie. Meestal word ik meewarig aangestaard als ik mijn liefde voor Joni verklaar. Ze heeft namelijk nogal een ouwelijk imago. Mick Jagger, Bob Dylan en Neil Young blijven voor eeuwig cool, maar voor de 75-jarige Joni Mitchell is dat schip gevaren. Dat zal ook te maken met haar Libelle-waardige schilderwerk dat veel van haar albumcovers siert.

Mocht je nog een paar minuten tijd over hebben, luister dan naar haar persoonlijkste liedje, Little Green, over haar ter adoptie afgegeven kind:

So you signed all the papers in the family name /
You’re sad and you’re sorry but you’re not ashamed /
Little Green, have a happy ending

YES Lab team

YES Lab – Challenge Europe

Ga er maar aanstaan, Europa uitdagen! Toch is dat precies wat we hebben gedaan de afgelopen twee maanden. Het project YES Lab bracht twintig Europese jongeren samen om te praten over de toekomst van Europa.  In de aanloop naar de Europese verkiezingen werkten we samen aan een beleidsadvies voor de toekomstige machthebbers in de Europese Unie. Wat we willen? Europa als een ‘Beacon of Sustainability’!

Ons advies maakt deel uit van een publicatie van het European Policy Centre. Je kunt het vinden vanaf pagina 201.

Made in the Low Countries

Als je mij een beetje kent, weet je van mijn oneindige fascinatie voor het Eurovisie Songfestival. De glitz, de glam, maar vooral de schatkist aan symboolpolitiek die achter de performances schuil gaat. Zo schreef ik een prijswinnende masterscriptie over nation branding het Eurovisiesongfestival (#stayproud).
Ik zei dan ook direct ja toen ik werd gevraagd om een Eurovisie-hoofdstuk te schrijven voor Made in the Low Countries: onderdeel van een Routledge-reeks over nationale popmuziekgeschiedenis en -scenes, dit keer inzoomend op de popmuziek van Nederland en Vlaanderen/België. En dat is nu uit! En met ‘nu’ bedoel ik al een paar maanden geleden. De media-storm is uitgebleven.

Het boek gaat van New Beat naar Brood, van Neder-Metal tot LHBT-thematiek in pomuziek, en van Veronica tot Van het Groenewoud. Ik heb de afgelopen weken alle hoofdstukken gelezen. Ik kan het iedereen aanraden. Mijn eigen steentje heet “”Sanomi” versus “Shalalie”: Showing Off Difference at the Eurovision Song Contest” – Sieneke zal er blij mee zijn!

 

 

escape rooms

De Gladiool

Ik moet iets bekennen. Ik houd niet van escape rooms. Sinds mijn eerste (en laatste) escape room avontuur heb ik een haat-liefde verhouding met het fenomeen. Melanie zegt dat ik zuur ben omdat ik niet binnen een uur het mysterie opgelost kreeg. Dat klopt.
Om mijn trauma te verwerken schreef ik met L’HBTQ-collega Alexander Krepel een artikel met suggesties voor nieuwe escape rooms, dat vandaag gepubliceerd is door De Gladiool! Hoe leuk is dat? Dus ben jij benieuwd naar nieuwe klassiekers als Het Kantoor, The Wizard of Oss of Debiteuren Formateuren, check dan snel het artikel: Escape Rooms waar je wél in wilt worden opgesloten!

Need for Speedo

Klaar voor de start… af! Mijn foto-interview Need for Speedo, over de Groningse LHBT-zwemvereniging Zwem Goud, is gepubliceerd in L’HBTQ Magazine. Samen met fotograaf Zoltan Acs bracht ik de leden van de vereniging in beeld. Waarom zwemmen ze nou precies bij deze club? En is dat nog nodig, een aparte LHBT-zwemvereniging?

de kleine letter 2017