Auteur: Albert (Pagina 1 van 4)

Het Verloren Songfestival

Vandaag geen glitterspektakel, geen vlaggetjes, geen miljoenenpubliek en geen douze points.  Er zijn gelukkig wel talloze Songfestivalalternatieven én een essay van yours truly.  Ik vroeg me af: wat doet politieke kleur op een apolitiek liedjesfestival?

Drag queens, coming-outverhalen, artiesten met een niet-Westerse achtergrond uit landen waar nauwelijks etnische diversiteit in de census te vinden is… Het Eurovisie Songfestival staat bol van de diversiteit. Dat is opvallend voor een festival dat uitgesproken apolitiek van aard is.
Waarom heeft het Songfestival zo’n fascinatie voor verbroedering en diversiteit? En hoe zou het verloren Songfestival van Rotterdam zich tot dit thema verhouden?

Essayisten-platform De Nieuwe Garde koppelde me aan de fantastische Pieter Coupé van cultuurtijdschrift de lage landen. Als mentor begeleidde hij me bij het schrijven van dit essay.

Ik heb getwijfeld over België

Op Eurosonic/Noorderslag klonk de Nederlandse taal ineens weer sexy. Vroeger hing er een spruitjeslucht rond Nederlandstalige muziek, maar dat is voltooid verleden tijd. Op Noorderslag was zelfs 43% van de acts Nederlandstalig!

Met collega Lisa Grob van Dutchculture keek ik waar die come-back ineens vandaan komt. Ook bekeken we hoe het zit met export van popmuziek tussen Nederland en België. Ons artikel Ik heb getwijfeld over België – an exploration of Dutch-language music export between Belgium and The Netherlands staat nu online. In het Engels, dat dan weer wel.

Wat is het idee achter Forum Groningen?

Mijn eerste artikel voor Ons Erfdeel / de lage landen is een feit! Forum Groningen opent vandaag haar deuren, maar wat is het idee eigenlijk achter deze culturele ontmoetingsplaats? Ik reisde terug naar mijn studiestad en sprak met verschillende betrokkenen om hier achter te komen.

Essay de nieuwe garde

Een essay voor De Nieuwe Garde

De Nieuwe Garde, een platform om aanstormende schrijvers te helpen een essay te publiceren, heeft mijn artikel het Eurovisie Songfestival geselecteerd. Ik werd gekoppeld aan mentor Pieter Coupé, eindredacteur bij Ons Erfdeel / de lage landen. Het essay gaat over over de politieke inzet van diversiteit in het festival en moet in de aanloop van het Songfestival in mei verschijnen.

Het Essay

Na Corry, Teddy, Lenny en Getty won Duncan Laurence voor de vijfde keer het Eurovisie Songfestival namens Nederland. Hij behaalde deze eer in Tel Aviv, waar de Israëlische gastomroep het Palestina-conflict hoopte te overstemmen met een focus op Israël als veilige thuishaven voor LHBT’ers en andere minderheden. In het essay onderzoek ik hoe Eurovisie-landen ‘diversiteit’ gebruiken om zich een positiever imago aan te meten. En welke weg Nederland als gastland in 2020 in zal slaan.

Inmiddels heb ik Pieter ontmoet in Brussel. Ik ben heel blij om een muziekliefhebber en -kenner als mentor te hebben. Daarnaast bleek Ons Erfdeel wel oren te hebben naar meer artikelen, dus heb ik er een toffe opdrachtgever bij!

Mo & Pleun – kermis, kunst en kattenkwaad

Mijn eerste kinderboek komt volgende week uit! In Mo & Pleun – kermis, kunst en kattenkwaad wonen twee knuffelkatten in een grijpmachine op de kermis, waar ze geduldig wachten tot iemand ze wint. Mo wordt als eerste uit de machine gehaald, door het zoontje van een museumdirecteur. Het dochtertje van een kermisklant wint Pleun. Als Pleun een tijd later op bezoek gaat bij Mo, snapt ze niks van alle moderne kunst. Waarom vindt Mo een compleet wit schilderij zo mooi? En wat doet die kattenbak in het museum? Tegelijkertijd kan Pleun niet wachten om Mo haar kermis te laten zien. Zou hij wel overal in durven? En begrijpt hij waarom Pleun zo gek is op de kermis?

Lancering

De officiële lancering van het boek vindt plaats op maandag 7 oktober in de OBA Amsterdam, Openbare Bibliotheek op het Oosterdok in Amsterdam, tussen 16:00 en 17:00. Samen met (wnd.) directeur Museumvereniging Mirjam Moll, directeur van de Nederlandse Kermisbond Jan Boots en artistiek directeur van DROPSTUFF, René van Engelenburg lees ik het boekje daar voor.  Op dat moment zullen ook een aantal installaties van De Koude Kermis aanwezig zijn die gratis toegankelijk zijn.

Koop het boek online!

Mo & Pleun, kermis, kunst en kattenkwaad is geschreven voor kinderen van 6 t/m 9 jaar. De illustraties zijn van Eva Kröse.
Het boekje is vanaf maandag 7 oktober beschikbaar via www.dropstuff.nl/webshop voor 11,95 (exclusief 3,95 portokosten)

Met dank aan VSBfonds en BankGiro Loterij Fonds

 

scrabble

Waarom ik schrijf

Waarom schrijf je?

Die vraag stelde mijn Filipijnse vriendin Syrine Gladys Podadera, hoofdredacteur van de schrijfblog The Diarist Projects, aan haar collega-schrijvers. Tja, goede vraag. Ze stelde dezelfde vraag aan andere schrijvers, ter inspiratie voor aspirant-schrijvers.

Mijn antwoord in het kort: woorden fascineren me. Mijn antwoord in het lang: die vind je in mijn artikel, The Dancing Code.

Joni M.

Franz Kafka mag misschien de mooiste openingszin in de literatuur hebben geschreven, maar in de popgeschiedenis is er wat mij betreft geen concurrentie voor folk-godin Joni Mitchell. Haar A Case of You begint als volgt:

Just before our love got lost you said/”I am as constant as a Northern star” and I said / “Constantly in the darkness/ Where’s that at? / If you want me I’ll be in the bar”

BAM! De toon is gezet. Dat dit lied ook nog eens een break-up song is over die andere Canadese folk-held Leonard Cohen, maakt het nòg magischer.

Ach Joni. De onbetwiste ijskoningin van Saskatchewan. Met haar hoge neus, jukbeenderen tot aan haar oren en die ijle stem. Met haar tuttige imago, maar haarscherpe teksten over leven, liefde, verdriet, de Californische jetset, drugs, aids, oorlog, alles. Ze schreef het legendarische Woodstock zonder er zelf bij te zijn geweest, tot haar eigen ongenoegen. We are stardust / We are golden, lijflied van een generatie.

Niet mijn generatie. Meestal word ik meewarig aangestaard als ik mijn liefde voor Joni verklaar. Ze heeft namelijk nogal een ouwelijk imago. Mick Jagger, Bob Dylan en Neil Young blijven voor eeuwig cool, maar voor de 75-jarige Joni Mitchell is dat schip gevaren. Dat zal ook te maken met haar Libelle-waardige schilderwerk dat veel van haar albumcovers siert.

Mocht je nog een paar minuten tijd over hebben, luister dan naar haar persoonlijkste liedje, Little Green, over haar ter adoptie afgegeven kind:

So you signed all the papers in the family name /
You’re sad and you’re sorry but you’re not ashamed /
Little Green, have a happy ending

YES Lab team

YES Lab – Challenge Europe

Ga er maar aanstaan, Europa uitdagen! Toch is dat precies wat we hebben gedaan de afgelopen twee maanden. Het project YES Lab bracht twintig Europese jongeren samen om te praten over de toekomst van Europa.  In de aanloop naar de Europese verkiezingen werkten we samen aan een beleidsadvies voor de toekomstige machthebbers in de Europese Unie. Wat we willen? Europa als een ‘Beacon of Sustainability’!

Ons advies maakt deel uit van een publicatie van het European Policy Centre. Je kunt het vinden vanaf pagina 201.

Aftellen naar het Eurovisie Songfestival

Lesbische ondertonen, langharige turnsters en meters roze tule. Griekenland’s Eurovisie-inzending heeft het allemaal!

Sinds kort schrijf ik voor Eurostory, een literair-journalistieke website over mijn lievelingsonderwerp: het Eurovisie Songfestival. Over de Griekse inzending, “Better Love”, van Katerine Duska (niet te verwarren met Verka Serduschka), maar ook die van Moldavië.  Ik ben dus al helemaal in de Songfestival-stemming. Binnenkort meer!

Kate Bush

In Brussel staat een drag bar genaamd Chez Maman. Je moet aanbellen om binnen te komen – en eenmaal daar is het groezelig, krap, en het ruikt er verdacht. Maar als je geluk hebt, vergeet je dat alles en kijk je hoe drag queen La Diva Live de trap afloopt, recht de bar op, en in de spotlights haar strot open zet. La Diva heeft een heel repertoire, maar ze is op haar best als Kate Bush.

“Heathcliff, it’s me, Cathy, come home”.  Iedereen zingt luidkeels mee. Als je je ogen dicht doet, is het alsof Miss Bush er zelf staat. Als je je ogen opendoet, moet je je fantasie een tandje bijzetten.

In Berlijn wordt er jaarlijks een Wuthering Heights flashmob georganiseerd, waar honderden mensen gekleed als La Bush in vuurrode jurk de gehele choreografie doorlopen. Handgezwaai en mime-getouwtrek incluis.

Kate Bush. Wat een powervrouw. Songwriter, danseres, muzikante, altijd met grote ogen die zich een weg priemen door een waas op de camera. De clips zijn het best:

Kate die door het bos danst
Kate die in het fruit danst
Kate die met een contrabas danst

In het Bush universum kan het allemaal. Ook tekstueel, zoals in Mrs. Bartolozzi, een lied gewijd aan haar wasmachine:

Slooshy sloshy slooshy sloshy
Get that dirty shirty clean
Slooshy sloshy slooshy sloshy
Make those cuffs and collars gleam

Of dan het nummer π, waar ze doodleuk het cijfer π zingt. Tot aan zo’n honderd cijfers achter de komma. Waarom ook niet.

La Diva Live snapt het. Na haar versie van Babooshka klimt ze weer de trap op, de spotlights uit. Een deal met God. Voor even van plaats gewisseld met Kate Bush.

 

Pagina 1 of 4

de kleine letter 2017